جهت چاپ PRINT و یا دریافت به صورت PDF این مطلب کلیک کنید

روزی پیروان پیامبر نشسته‏ اند.چون همیشه کنارخانه خدا، درحریم کعبه مقدس؛ مسجدالحرام اما دررواق بی‏پناهان… زیراخانه نیزدرتقسیم‏بندی قدرت ومکنت،جایگاههای مخصوص به خود راداردوبی‏کسان را اجازه نشستن درصدر مجالس و پایگاههای قرق – که مخصوص اشراف جاهلی است – نیست…
اگر قریش درحال حاضر نسبت به محمد وانجام کاراوباخونسردی نظاره می‏کند و خاموشانه در تمهید توطئه‏ای کارسازعلیه اواست،اما این بی‏کسان و گمراهانی راکه تنها به الله گرویده‏اند وبه تمامی بتهای زرین و سیمین سیصد وشصت گانه‏شان پشت کرده‏اند-هرجاکه بیایند-به موقع خودمطابق باشئون وحسب ومال ومنالشان خوب می‏مالندودک ودنده‏شان راخوردوخمیرمی‏کنندوتوده ‏ای خونین ومالین ازآنان به جای می‏گذارند

چنین روزی بی‏کسان و بی‏پناهان نوگرویده به محمد نشسته‏اند… نسیمی از بالای دامنه صبا در پرواز است و برپرده کعبه می‏آویزد..ناگاه درمیانشان کسی همچنان که به سوی دشمنان که آن دورترنشسته‏اندوغرق حماسه‏های جاهلی،ترنم اشعارهمیشگی،وتذکاروتکرارسبعه معلقه وقصه‏های اساطیری خویش،خوش‏اند اشاره‏ای می‏کندومی‏گوید:
– راستی این قریشیان تاکنون چیزی از قرآن، این گنجینه مجید و کتاب کریم و حمید ما شنیده‏اند؟ کسی به این پرسش این گونه پاسخ می‏دهد.
– نه تاکنون آشکارا هیچ چیز از کتاب حکیم ما نشنیده‏اند.
– اما در میان ما کیست که در برابرشان بایستد و قرآن را به بانگ بلند برایشان بخواند.
– هرکس چنین کاری کند می‏کشندش.
– من این کار را می‏کنم.
ناگاه تمامی‏شان سرهایشان را به سوی صاحب صدا می‏کنند. وی عبدالله بن مسعود است… مردی است جوان بسیار کوتاه قامت. نازک اندام. ریز جثه و نحیف و ضعیف…

حجم فایل : ۲۹۸ کیلوبایت | لینک دانلود : مستقیم