نصیحت مولا علی علیه السلام به طلحه و زبیر
امیرالمومنین علیه السلام برای منصرف کردن طلحه و زبیر از جنگ، نامه ها و پیام هایی را برای ایشان فرستادند. در نامه ای فرمودند: ای طلحه! و ای زبیر! ای دو مرد کهنسال! از این اندیشه فاسد و از این تصمیم خطرناک برگردید! و از این ماجراجوئیها و بهانه سازی ها دست بردارید! و از جنگ و خونریزی بپرهیزید!
طلحه! زبیر! شما امروز تنها از عار و ننگ می ترسید، ولی اگر از گفته من پند نگیرید، فردای قیامت عار و ننگ توأم با آتش سوزان جهنم دامن گیر شما خواهد گردید.(۱)
همچنین هنگام رویارویى حضرت أمیر علیه السّلام با اهل بصره در کارزار جمل، با صدایى بلند زبیر را فراخوانده و فرمود: اى أبا عبد اللَّه نزد من بیرون آى، زبیر همراه طلحه نزد آن حضرت آمدند، پس روى به آنان نموده و فرمود: بخدا سوگند شما دو نفر و صاحبان علم از آل محمّد و نیز عائشه همه و همه نیک مىدانید که تمامى أصحاب جمل در لسان رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله لعن شده‌اند، و هر که نسبت افترا به پیامبر بندد از رحمت حقّ محروم بماند. آن دو گفتند: چگونه چون مائى که از أصحاب بدر و اهل بهشتیم ملعون هستیم؟
حضرت فرمود: اگر من تصدیق میکردم که شما اهل بهشتید هرگز تن به جنگ با شما نمىدادم، زبیر گفت: مگر حدیث سعید بن عمرو بن نفیل را نشنیدهاى که از رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله نقل نموده که فرمود: «ده نفر از افراد قریش اهل بهشتند»؟ حضرت فرمود: این حدیث را از عثمان شنیدم که در ایّام خلافت خود نقل مىکرد.
زبیر به او گفت: آیا گمان مىکنى بر پیامبر دروغ بسته است؟ حضرت فرمود: من هیچ نمىگویم تا تک تک آن افراد بهشتى را نام ببرى، زبیر گفت: أبو بکر، عمر، عثمان، طلحه، زبیر، عبد الرّحمن بن- عوف، سعد بن ابى وقّاص، أبو عبیده بن جرّاح و سعید بن عمرو بن نفیل.
حضرت فرمود: نه نفر را نام بردى، دهمى کیست؟ زبیر گفت: دهمى شما هستید.
حضرت به او فرمود: تو خود با این حدیث اعتراف نمودى که من اهل بهشتم، ولى من به آنچه نسبت به خود و یارانت قائلى منکرم و با بهشتى بودن شما مخالفم. زبیر گفت: آیا فکر مىکنى که سعید بر پیامبر صلّى اللَّه علیه و آله دروغ بسته است؟ حضرت فرمود: من تنها فکر نمىکنم بلکه بخدا سوگند به این مطلب یقین دارم.
و افزود: بخدا سوگند که برخى از این ده نفر را که نام بردى جایگاهشان به روز قیامت در تابوتى قرار گرفته و آن در گوشهاى از چاهى عمیق در پائینترین درجات دوزخ مىباشد، و در سر آن چاه سنگى است که چون بخواهند زبانه آتش دوزخ شعلهور گردد آن سنگ را کنار مىکشند، و از شدّت حرارت آن چاه آتشهاى جهنّم شعلهور گردد!. من این حدیث را از خود پیامبر صلّى اللَّه علیه و آله شنیدم، و اگر دروغ گویم خداوند مرا به شما غالب و مظفّر نگرداند و خون مرا به دست شما بریزد، و اگر راست مىگویم خداوند مرا ظفر و نصرت داده و هر چه زودتر ارواح شما و أصحاب و یارانتان را به آتش نزدیک کند! زبیر با شنیدن این سخنان با دیدهاى گریان به سوى یارانش بازگشت! (۲)
اما چه سود از این اشک ها که زبیر به جنگ مقام ولایت رفته و در مقابل امام زمان خود شمشیر کشیده و راه طغیان در پیش گرفته بود. آن کس که به جنگ ولی خدا برود به جنگ خدا رفته است و مورد غضب خدا قرار میگیرد: «وَ مَن یَحلِل عَلَیهِ غَضَبی فَقَد هَوی» (طه/۸۱)
اسناد:
(۱) شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید ج۳ص۱۲۲، الامامه و السیاسیه ۶۵ ط مصطفی محمد ترجمه تاریخ ابن اعثم ۱۷۳
(۲) کتاب سلیم بن قیس هلالی
شما لینک شدید
موفق باشید
http://dinvamazhab.blogfa.com/