توسل پيامبران سلف به خمسه طيبه وشرح آن واخبار مفصله آن

توسل پیامبران سلف به خمسه طیبه وشرح آن واخبار مفصله آن

توسل پیامبران سلف به خمسه طیبه وشرح آن واخبار مفصله آن

وبهترین وسیله براى دعا، توسل به خمسه ى طیبه (علیهم السلام) مى باشد. که در خبر است که داود رقى گوید: از حضرت صادق علیه السلام شنیدم که در دعا خدا را به خمسه ى طیبه (علیهم السلام) مى خواند.

وابن عباس گوید: خدمت پیغمبر صلى الله علیه واله وسلم از معناى کلماتى که خدا تلقى به آدم فرمود، وآدم خدا را به آن خواند، سؤال کردم، جواب فرمود که: آدم خدا را قسم داد بحق محمد وعلى وفاطمه وحسن وحسین، تا خدا توبه ى او را قبول فرمود.

واز حضرت صادق علیه السلام رسیده است که: پیغمبر صلى الله علیه وآله وسلم فرمود که: اگرچه براى بنده زشتست که تعریف خود کند، وتزکیه ى نفس خود نماید، لکن براى راهنمائى شما را اعلام مى کنم که: چون آدم علیه السلام خواست از ترک ولاى خود توبه کند، خداى را چنین خواند اللهم بحق محمد وآل محمد لما غفرت لى، پس خدا توبه ى او را قبول فرمود.

وحضرت نوح علیه السلام در کشتى چون از غرق شدن خائف شد این دعا را خواند: اللهم انى أسئلک بحق محمد وال محمد لما أنجیتنى من الغرق. پس خداى او را نجات بخشید.

وحضرت ابراهیم علیه السلام چون گرفتار آتش نمرودى شد، این دعا را خواند: أللهم انى أسئلک بحق محمد وآل محمد لما أنجیتنى منها، پس خداوند آتش را بر او سرد وسلامت گردانید.

وحضرت موسى علیه السلام چون با سحره ى فرعون مقابل شد، وآن جادوهاى بزرگ را از ایشان مشاهده نمود، خائف شد وعصا را رها نمود، وخدا را به این دعا خواند: أللهم انى أسئلک بحق محمد وآل محمد لما آمنتنى، پس خطاب رسید: (لا تخف انک أنت الأعلى).

وچون حضرت یعقوب علیه السلام به فراق دو فرزند خود یوسف وبنیامین مبتلا واز کثرت گریه چشمان او سفید گردید، جبرئیل امین به او خبر داد که: دعائى تعلیم تو مى کنم که چون آن را بخوانى چشم تو به تو برمى گردد، وبه وصال دو فرزند خود نائل خواهى شد، واین همان دعائى است که خداوند به واسطه ى آن توبه آدم را قبول فرمود، وکشتى نوح را از غرقاب نگاهدارى کرد، وبه واسطه ى آن آتش نمرودى را بر ابراهیم سرد وسلامت گردانید، وآن دعا این است: أللهم بحق محمد وعلى وفاطمه والحسن والحسین أن تأتینى بیوسف وبنیامین، وترد على عینى. تا یعقوب این دعا را خواند، بشیر از مصر رسید وپیراهن یوسف را بر صورت یعقوب انداخت چشم او را بهبودى حاصل شد، واو را بشارت به وصال دو فرزند داد.

ودر جلد دویم بحار از کتاب در الثمین در تفسیر این آیه: (فتلقى آدم من ربه کلمات)، نقل مى کند که: آدم نامهاى پیغمبر صلى الله علیه واله وسلم وائمه را به ساق عرش دیده بود، وجبرئیل براى قبولى توبه ى او این دعا را به او تعلیم کرد: یا حمید بحق محمد، یا عالى بحق على، یا فاطر بحق فاطمه، یا محسن بحق الحسن والحسین، ومنک الاحسان؛ فلما ذکر الحسین علیه السلام سالت دموعه، وانخشع قلبه، وقال: یا أخى جبرئیل، فى ذکر الخامس ینکسر قلبى وتسیل عبرتى، قال جبرئیل: ولدک هذا یصاب بمصیبه تصغر عندها المصائب؛ فقال: یا أخى وما هى؟ قال یقتل عطشانا غریبا وحیدا فریدا لیس له ناصر ولا معین، ولو تراه یا آدم وهو یقول: واعطشاه واقله ناصراه، حتى یحول العطش بینه وبین السماء کالدخان، فلم یجبه أحد الا بالسیوف، وشرب الحتوف فیذبح ذبح الشاه من قفاه، وینهب رحله اعداؤه، وتشهر رؤسهم هو وأنصاره فى البلدان، ومعهم النسوان کذلک سبق فى علم الواحد المنان، فبکى آدم وجبرئیل بکاء الثکلى.

آدم علیه السلام چون خدا را به خمسه ى طیبه قسم داد وبه نام حسین رسید اشک او جارى شد، ودل او شکست، واز جبرئیل پرسید که: اى برادر در ذکر پنجمین دلم شکسته واشگم جارى مى شود، جبرئیل گفت که: این فرزند تو به مصیبتى مبتلا مى شود که تمام مصیبتها نزد آن کوچکست، پرسید: مصیبت او چیست؟ جواب داد که: کشته مى شود در حالى که تشنه وغریب وتنها وبى کس باشد، که دیگر براى او یار ومعینى نمى باشد، اى کاش مشاهده مى نمودى اى آدم او را در حالتى که بگوید آه از تشنگى، آه از بى کسى، تا آن حدى که گویا تشنگى مانند دودى حایل بین او وبین آسمان شود، پس احدى او را جواب ندهد مگر به شمشیرها، وآشامیدن مرگ، پس مانند گوسفند سر او از قفا بریده مى شود، ودشمنان اثاث او را به غارت مى برند، وسر او واصحاب او بالاى نیزه، با زنان حرم او در شهرها گردانیده مى شود، همچنین در علم خدا گذشته وتقدیر شده است: پس آدم وجبرئیل مانند زن فرزند مرده گریستند.

واز سلمان فارسى روایت شده؛ که گوید؛ از پیغمبر خدا (صلى الله علیه وآله وسلم) شنیدم، که فرمود: خدا فرماید اى بندگان من؛ آیا چنین نیست که اگر کسى حاجت بزرگى به شما داشته باشد شما آن حاجت را روا نمى کنید مگر آنکه یکى از دوستان شما را واسطه وشفیع گرداند الا فاعلموا أن أکرم الخلق على، وأفضلهم لدى، محمد وأخوه على، ومن بعده الأئمه الذین هم الوسائل الى الله ألا فلیدعنى من همته حاجه یرید نفعها، أو دهمته داهیه یرید کشف ضرها، بمحمد وآله الطیبین الطاهرین أقضها له أحسن ما یقضیها من یستشفعونها بأحب الخلق الیه

یعنى آگاه باشید که گرامى ترین خلق بر من، وبهترین آنان نزد من،محمد وبرادر او على وبعد از او امامان مى باشند؛ واز ایشان وسیله هاى به سوى خدا هستند، پس هر که را حاجتى باشد که از آن اراده ى نفعى دارد، یا مصیبتى بر او وارد شده که اراده ى رفع ضرر آن را دارد، مرا بخواند به محمد وخانواده ى طیبه ى طاهره او، تا آنکه روا کنم؛ وشفاعت ایشان را بهتر از هر شفیع وواسطه اى که شما نزد کسى مى برید؛ قبول مى نمایم.

وتقریبا به همین مضمون نیز از حضرت امام حسن عسکرى (علیه السلام) در تفسیر رسیده است.

وجابر از حضرت باقر (علیه السلام) روایت مى کند که فرماید؛ بنده به اندازه ى هفتاد خریف که هر خریفى هفتاد سال باشد، در آتش جهنم مکث نماید، تا آنکه خداى را به محمد وآل محمد وآل او قسم مى دهد که او را ببخشد، پس خطاب به جبرئیل مى شود که: به جهنم فرود آى، وبنده ى مرا از آتش بیرون آور، پس خطاب شود که: اى بنده چه اندازه از زمان در آتش ماندى، ومرا نخواندى؟ گوید خدایا حساب آن را ندانم؟ پس خطاب رسد که؛ به عزت وجلال من قسم اگر مرا به محمد وآل او قسم نداده بودى، با خوارى در آتش مى ماندى، لکن من بر خود لازم گردانیده ام که هر بنده اى مرا به محمد وآل او خواند، هر گناهى که کرده بیامرزم، وتو را نیز به واسطه ى ایشان بخشیدم.

 

منبع:

وظائف الشیعه شرح دعاى ندبه

نویسنده: عباسعلى ادیب

نظر دهيد