جهت چاپ PRINT و یا دریافت به صورت PDF این مطلب کلیک کنید

امام حسین(ع) قبل از امامت (ولادت تا شهادت پدر)

امام حسین علیه السلام در سوم شعبان سال چهارم هجری در مدینه به دنیا آمد. رسول خدا صلی الله علیه و آله نام این فرزند حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها را حسین نهاد وی مورد علاقه شدید پیامبر خدا صلی الله علیه و آله بود و آن حضرت درباره او فرمود: «حسین منی و انا من حسین…» و در آغوش پیامبر بزرگ شد.

هنگام رحلت رسول خدا، شش ساله بود در دوران پدرش امام علی بن ابی طالب علیه السلام نیز از موقعیت والایی برخوردار بود، علم، بخشش، بزرگواری، فصاحت، شجاعت، تواضع، دستگیری از بینوایان، عفو و حلم و… از صفات برجسته این حجت الهی بود. در دوران خلافت پدرش در کنار آن حضرت بود و در سه جنگ جمل، صفین و نهروان شرکت داشت. پس از شهادت پدرش که امامت به حسن بن علی علیه السلام رسید همچون سربازی مطیع رهبر و مولای خویش و همراه برادر بود پس از انعقاد پیمان صلح (صلح امام حسن علیه السلام با معاویه حاکم شام)با برادرش و بقیه اهل بیت علیهم السلام از کوفه به مدینه آمدند.

با شهادت امام مجتبی علیه السلام در سال ۴۹ یا ۵۰ هجری (که به دست همسرش جعده، دختر اشعث بن قیس الکندی مسموم شد و پس از چهل روز به شهادت رسید. معاویه با توطئه به ازدواج درآوردن یزید با جعده این کار را تدارک دید.) بار امامت به دوش سیدالشهدا قرار گرفت در آن دوران ده ساله که معاویه بر حکومت مسلط بود، امام حسین علیه السلام همواره یکی از معترضین سرسخت نسبت به سیاست های معاویه و دستگیری ها و قتل های او بود و نامه های متعددی در انتقاد از رویه معاویه در کشتن حجر بن عدی و یارانش و عمرو بن حمق خزاعی که از وفاداران به علی علیه السلام بودند و اعمال ناپسند دیگر او نوشت.

خون او تفسیر این اسرار کرد ملت خوابیده را بیدار کرد.(۲) مدت قیام امام حسین علیه السلام از روز امتناع از بیعت با یزید تا روز عاشورا ۱۷۵ روز طول کشید. (۱۲ روز در مدینه، ۴ ماه ۱۰ روز در مکه، ۲۳ روز در بین راه مکه تا کربلا و ۸ روز در کربلا از ۲ تا ۱۰ محرم).(۴)

شخصیت و فضایل امام حسین علیه السلام، مولد و میلاد

حسین بن على علیه السلام در مدینه منوره در سال چهارم هجرى در روز سه شنبه, سوم ماه شعبان یا پنجشنبه پنجم همان ماه متولد شد. بعضى از مورخان تولد آن حضرت را روز آخر ربیع الاول سال سوم هجرى دانسته و بعضى دیگر گفته اند در پنجم جمادی الاول سال سوم یا چهارم هجرت به دنیا آمده است. بنابراین درباره تولد آن حضرت چند قول وجود دارد, ولى قول مشهور این است که ایشان در روز سوم شعبان سال چهارم هجرت به دنیا آمده است.

هنگامى که آن حضرت متولد شد او را نزد جد بزرگوارش رسول خدا صلی الله علیه و آله آوردند آن حضرت با دیدن او سخت مسرور شد و در گوش راستش اذان و در گوش چپش اقامه گفت و روز هفتم تولدش گوسفندى براى او عقیقه کرد و به مادرش فرمود: «سرش را بتراشید و به وزن موهایش نقره صدقه دهید».

آن حضرت شش سال و چند ماه با جد بزرگوارش رسول خدا صلی الله علیه و آله و پس از آن بیست و نه سال و یازده ماه با پدرش امیرالمؤمنین علیه السلام و پس از آن حدود ده سال با برادرش امام حسن علیه السلام و حدود ده سال پس از شهادت امام حسن علیه السلام زندگى کرد مدتى که آن حضرت پس از امام حسن علیه السلام زندگى کرده است, مدت امامت او محسوب مى شود.

کنیه امام حسین علیه السلام «ابوعبدالله» بود لقب هاى فراوانى به آن حضرت داده اند و از جمله پس از شهادت, ایشان را سیدالشهدا خواندند چنان که مى دانیم تا پیش از آن, لقب سیدالشهدا بر حمزه عموى پیامبر اطلاق مى شد و پس از شهادت سبط گرامى رسول الله, آن حضرت را به این لقب خواندند.

نامگذارى توسط پیامبر صلی الله علیه و آله

در روایات آمده است که نامگذارى آن حضرت و برادر بزرگوارش به حسین و حسن, توسط شخص پیامبر اکرم صورت گرفته است و تصریح شده است که این نامگذارى به دستور خداوند متعال بوده است.

از على بن ابی طالب نقل کرده اند که فرمود: آن گاه که حسن به دنیا آمد نام عمویم حمزه را بر او نهادم و آن گاه که حسین متولد گشت نام عموى دیگرم جعفر را بر او گذاشتم روزى رسول خدا صلی الله علیه و آله مرا فراخواند و فرمود: من مامور شده ام که نام آن دو را تغییر دهم, از این پس آنان را حسن و حسین بخوانید.(۵)

در روایات دیگر آمده است که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمود: حسن و حسین را به نام فرزندان هارون نامیدم, او فرزندانش را «شبر» و «شبیر» نامید و من فرزندانم را به همان نام (به لفظ عربى) حسن و حسین نامیدم.(۶)

پی نوشت

(۱). فرهنگ عاشورا، جواد محدثی، ص ۱۴۷-۱۴۸٫
(۲). علامه اقبال لاهوری.
(۳). پیام آور عاشورا، مهاجرانی، ص ۱۱٫
(۴). فرهنگ عاشورا، جواد محدثی، ص ۳۲٫
(۵). تاریخ دمشق، ابن عساکر، ترجمه الامام حسین علیه السلام، ص ۲۶ و ۲۷ و اسدالغابه، ج ۲، ص ۱۹٫
(۶). تاریخ دمشق، ص ۳۱ و ۳۲، به همین مضمون روایاتى در المعجم الکبیر طبرانى و طبقات ابن سعد، ذیل سرگذشت امام حسین علیه السلام آمده است.

منبع: سایت تبیان