تشيع در اصطلاح

تشیع در اصطلاح

تشیع در اصطلاح
تشیّع در اصطلاح از نگرشی برخاسته است که امامت را منصبی الهی دانسته و معتقد است که انتخاب امام به وسیله نص و از جانب خداوند صورت می‏گیرد. در این میان پیامبر گرامی اسلام‏صلی الله علیه وآله به پیروی از سنّت الهی که در میان انبیای گذشته نیز وجود داشته – به دستور خداوند – امامان و اوصیای بعد از خود را معرفی کرده است. این بزرگواران که اوّل آنان علی بن ابی طالب‏علیه السلام است، و آخر آنان امام مهدی‏علیه السلام، هم در زمینه مرجعیّت دینی و در بخش ولایت، حاکمیّت و رهبری جامعه، امام و مقتدای مردم پس از رسول خداصلی الله علیه وآله هستند.
مرحوم شیخ محمّد جواد مغنیه می‏گوید: «تشیّع عبارت است از ایمان به وجود نص از جانب پیامبرصلی الله علیه وآله بر امامت امام علی‏علیه السلام و خلافت او، بدون آن‏که در حقّ او یا فرزندانش غلو شده باشد».[۱] .

منابع

[۱] الشیعه فی المیزان , محمد جواد مغنیه , ص ۳۳

نظر دهيد