داستانک
داستانک ۱ / بیعت
بسمه تعالی
بیعت
نوشته اش را برای بار سوم مرور کرد. با پنجاه و نه جمله که با عبارت “بیا ” آغاز شده بود؛ نور را دعوت به آمدن کرده بود و خورشید را دعوت به تابش مستقیم!
یک عبارت مانده به آخر، تأمّل کرد:
ــ نکند طاقت نیاوریم!
ــ نکند مثـل اهل کوفه عمل کنیم!
ــ نکند هم چون قریش بیعت شکنی کنیم!
این بار، نقطه را از زیر پاک کرد و آن را در بالای کرسی نشاند…
امّا مجدّداً با خود گفت:«آمدن او، بسته به بیعت و اطاعت و طاقت من نیست! پایداری در بیعت، توفیقی است که به هر کس عطا شود خوشا بر احوالش…»
داستانک ۲ / استقبال
بسمه تعالی
استقبال
قبل از او و خانواده اش، افراد زیادی برای استقبال از مسافرانشان، خود را به ترمینال حجاج رسانده بودند. همراه هر خانواده ای دسته گل و جعبه های شیرینی بود. بعضی با خودشان دوربین فیلمبردای آورده بودند؛ تا لحظه ی ورود عزیزشان را ضبط کنند. تقریباً در چهره ی همه لبخند و اشک را می شد توأمان دید.
از میان انبوه جمعیت عبور کرد؛ سرش را به نرده هایی که فقط چند متر با در خروجی فاصله داشت چسباند؛ تا دید بهتری داشته باشد. می خواست اوّلین کسی باشد که رسیدن پدر را به دیگران مژده می دهد. افرادی که در ردیف های عقب تر از او ایستاده بودند؛ به زحمت خودشان را روی پنجه ی پا نگه می داشتند؛ تا شاید بتوانند چیزی ببینند. او هم نگاهش را در میان حجاجی که از سالن خارج می شدند؛ می دواند؛ تپش قلبش بیشتر شده بود؛ مشتاقانه منتظر بود تا بعد از گذشت یک ماه پدر را ببیند؛ اما ناخودآگاه به یاد غربت امام زمانش افتاد؛ دیگر نتوانست خودش را کنترل کند؛ قطرات اشک روی گونه هایش غلتید؛ با خود گفت: «خدایا! ما را ببخش؛ سال ها از غیبت عزیز زهرا سلام الله علیهما می گذرد و حتی یک روز هم ظهور آن پدر مهربان را این گونه انتظار نکشیده ایم.»
داستانک ۳ / منتظر
بسمه تعالی
منتظر
هر دو با هم از پله برقی پیاده شدند. اما وقتی به ایستگاه رسیدند که درهای مترو بسته شده بود. آن یکی روی صندلی های ایستگاه نشست تا مار زیر زمینی بعدی از راه برسد، امّا این یکی پشت در بسته، ایستاد.
در یک آن، درها باز شد و مجدّداً بسته شد امّا او توانست از این فرصت کوتاه استفاده کند و سوار شود.
وقتی قطار براه افتاد با خود می گفت: «خدایا! هر جمعه را با همین امید در انتظار ظهور به سر می بریم، امّا هنوز امیدواریم و منتظر…»
بدون دیدگاه