جهت چاپ PRINT و یا دریافت به صورت PDF این مطلب کلیک کنید

میلاد مسعود پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله – اول عام الفیل / ۱۷ ربیع الاول

حضرت محمد صلی الله علیه و آله، آخرین پیامبر الهى در ۱۷ ربیع الاول از پدرى به نام “عبدالله بن عبدالمطلب” و مادرى به نام “آمنه بنت وهب” دیده به جهان گشود و با انوار رخسار و جمال منورش، جهان تیره و تاریک، به ویژه عربستان را روشن گردانید.

پدرش عبدالله بن عبدالمطلب، پیش از تولد فرزندش محمد صلی الله علیه و آله، در حالى که همسرش آمنه، به چنین فرزندى، حامله بود، به همراه سایر بازرگانان قریش، جهت سفر تجارى عازم شام گردید و در بازگشت از شام، در یثرب (مدینه منوره) بیمار شد و در همان جا درگذشت و توفیق دیدار نوزاد خویش را نیافت.

وفات عبدالله، دو ماه و به روایتى هفت ماه پیش از تولد فرزندش حضرت محمد صلی الله علیه و آله بود.

اما آمنه، مادر گرامى رسول خدا صلی الله علیه و آله، که به تقوا، عفت و پاکیزگى در میان بانوان قریش معروف بود، پس از تولد نور دیده‏اش حضرت محمد صلی الله علیه و آله، چندان در این دنیاى فانى زندگى نکرد. وى، دو سال و چهار ماه و به روایتى شش سال، پس از میلاد رسول خدا صلی الله علیه و آله، در بازگشت از یثرب، در مکانى به نام “ابوا” بدرود حیات گفت و در همان مکان مدفون شد.

رسول خدا صلی الله علیه و آله پس از تولد، در کفالت جدش عبدالمطلب، بزرگ و سید قریش مکه، قرار گرفت. عبدالمطلب جهت شیر دادن نور دیده‏اش محمد صلی الله علیه و آله، در آغاز وى را به “ثویبه”، آزاد شده ابولهب سپرد ولى پس از مدتى وى را به “حلیمه دختر عبدالله بن حارث سعدیه” واگذار کرد.

حلیمه، در ظاهر اگر چه دایه وى بود، ولى در حقیقت به مدت پنج سال از او مراقبت و مادرى کرد.

پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله از دوران کودکى داراى دو نام بود. یکى “محمد” که جد بزرگوارش عبدالمطلب، براى وى برگزید و دیگرى “احمد” که مادر ارجمندش آمنه، آن را انتخاب کرده بود.

از امام صادق علیه السلام روایت شد که ابلیس، پس از رانده شدن از رحمت الهى، مى ‏توانست به هفت آسمان رفت و آمد کند و خبرهاى آسمانى را گوش دهد، تا این که حضرت عیسى علیه السلام دیده به جهان گشود، از آن پس، ابلیس از سه آسمان فوقانى ممنوع شد و تنها در چهار آسمان پایین‏تر، رفت و آمد مى ‏کرد. ولى چون حضرت محمد صلی الله علیه و آله به دنیا آمد، ابلیس از تمام آسمان ‏ها رانده شد و رفت و آمدش ممنوع گردید و غیر از او، تمامى شیاطین نیز با تیرهاى شهاب از آسمان رانده شدند.

همچنین روایت شده است که هنگام ولادت فرخنده حضرت محمد صلی الله علیه و آله، ایوان کسرى شکاف برداشت و چند کنگره آن فرو ریخت و آتش آتشکده بزرگ فارس خاموش شد؛ دریاچه ساوه خشک گردید؛ بت‏ هاى مکه سرنگون شدند؛ نورى از وجود آن حضرت به سوى آسمان بلند شد که شعاع آن فرسنگ ‏ها را روشن کرد؛ انوشیروان، پادشاه ساسانى ایران و مؤبدان بزرگ دربار وى، خواب‏هاى وحشتناکى دیدند؛ آن حضرت ختنه شده و ناف بریده به دنیا آمد و پس از استقرار در زمین، گفت: اَللّهُ أکْبَرُ وَ الْحَمْدُلِلّهِ کَثیراً، سُبْحانَ اللّهِ بُکْرَهً وَ أصیلاً.

گفتنى است که تاریخ نگاران و سیره نویسان شیعه و اهل سنت، با این که در سال و ماه تولد آن حضرت، اتفاق نظر داشته و مى ‏گویند که آن حضرت در اول عام الفیل، برابر با سال ۵۷۰ میلادى و در ماه ربیع الاول دیده به جهان گشود، ولى درباره روز تولد وى، اختلاف نظر دارند. شیعیان، معتقدند که رسول خدا صلی الله علیه و آله در روز جمعه، مصادف با ۱۷ ربیع الاول، به دنیا آمد و اهل سنت مى ‏گویند که تولد وى، روز دوشنبه دوازدهم ربیع الاول بوده است.(۱)

اما از این که سال تولد پیامبر صلی الله علیه و آله را “عام الفیل” مى ‏نامند، بدین جهت است که دو ماه و هفده روز پیش از تولد پیامبر صلی الله علیه و آله، یعنى در نخستین روز محرم سال ۵۷۰ میلادى، فیل سواران “ابرهه” به مکه هجوم آورده و قصد نابودى کعبه و مسجدالحرام را نمودند ولى با معجزه شگفت الهى سرکوب شدند.

پی نوشت

(۱). نک: فرازهایى از تاریخ پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله، ص ۵۷؛ منتهى الآمال، ج ۱، ص ۱۳؛ المبعث والمغازى، ص ۳۴؛ الامتاع، ص ۳؛ تاریخ الیعقوبى، ج ۲، ص ۵؛ بحارالانوار، ج ۱۵، ص ۲۴۸؛ تاریخ ابن خلدون، ج ۱، ص ۳۸۳؛ تاریخ دمشق، ج ۳، ص ۷۲ ۷۰ و ۷۵٫

منبع: نرم افزار دایره المعارف چهارده معصوم علیهم السلام