القاب امام زمان (عج) / الغَوث
«السلام علیک ایّها العلم المنصوب و العلم المصبوب و الغوث…» (1)
(سلام بر تو از پرچم بر افراشته و علم ریخته شده و فریادرس…)
الغوث از نامهای زیبای حضرت مهدی ( علیه السلام) است که در زیارت آل یس نقل شده است. غوث، به معنای یاری کردن و به فریاد رسیدن است از مصدر تغویث. (۲)
در اسماء مرکب خداوند که در دعای عظیم جوشن کبیر آمده است، این نام فراوان دیده می شود:
«یا غیاث المستغیثین! یا غیاثَ من لا غیاثَ له! یا غیاثی عندَ کُربَتی » (3)
غوث و غیاث اصلی و حقیقی، در مرحله ی نخست خود ذات اقدس الهی است؛ ولی اولیای الهی بدلیل اینکه در برخی صفات با حضرت باری تعالی اشتراک دارند، مظهریتی در غیاث بودن و غوث بودن دارند. گاهی ائمه ی معصومین ( علیهم السلام) با نام غیاث بصورت مرکب، خوانده شده اند. که توضیح این مطلب در متن ما نمی گنجد.
اما در میان همه ی حضرات معصومین ( علیهم السلام) تنها دو تن از آنان با عنوان غوث و غیاث ( بدون پس وند و پیشوند) خوانده شده اند. یکی حضرت علی بن موسی الرضا (علیه السلام) که امام صادق ( علیه السلام) ایشان را بدین نام خوانده اند:
« یَخرُجُ الله منه غوثَ هذه الامّه و غیاثَها» (4)
(خداوند از این فرزندم [ امام کاظم علیه السلام] فریاد رس این امت را ظاهر می سازد)
در زیارت جوادیه نیز می خوانیم:
«السلام علی غوث اللَّهفانِ» (5)
(سلام بر فریادرس هر اندوهناک)
و دیگر حضرت اباصالح المهدی ( ارواحنا لتراب مقدمه الفداء) می باشند که جد مکرم آن حضرت نبی مکرم اسلام ایشان را به این نام معرفی کرده اند.
پیامبر اکرم ( صلی الله علیه و آله) می فرمایند:
«هرگاه شمشیر به گلویت رسید، پس از حجت استغاثه جو که او به فریادت می رسد، او برای هر کس که به او پناه برد و از او استغاثه جوید، پشت و پناه و فریادرس است» (6)
همچنین این حضرت توسط پدرش امام حسن عسگری ( علیه السلام ) نیز به این نام خوانده شدند.
از فریادرسی حضرت صاحب الامر ( علیه السلام) در دوران غیبت صغری و کبری آنقدر شنیده و خوانده ایم که جای هیچ شک و شبهه ای نمی ماند که اگر حضرت مهدی ( عجل الله تعالی فرجه) را به کمک خواهی بخوانیم و ایمان داشته باشیم که آن منبع رحمت پاسخ گوی تمام و کمال مشکلات ماست، آن حضرت با عنایت خاصی که به مردمان زمان غیبت دارند قطعاً آن ها را بی پاسخ نخواهند گذاشت.
علامه غروی اصفهانی در شعری می گوید:
کهف الوَری و الغوثُ عند الالتجا
و فی فِناء بابُه کلُّ الرَّجا (۷)
(پناه و فریاد رس است، و همه ی امید در آستان او بارافکنده است.)
پی نوشت:
۱٫قمی ، عباس، مفاتیح الجنان، زیارت آل یس
۲٫لغت نامه ی دهخدا، ذیل کلمه ی غوث و غیاث
۳٫قمی ، عباس، مفاتیح الجنان، دعای جوشن کبیر، بندهای ۱۱-۲۸-۱۴
۴٫عیون اخبار رضا، ج۱، ص ۲۳
۵٫بحار الانوار، ج ۱۰۲، ص ۵۳
۶٫همان، ج ۹۴، صص ۳۵ و ۳۶
۷٫الانوار القدسیه، ص ۱۱۴
منبع: بحرینی، سید مجتبی، سلام بر پرچم بر افراشته، صص ۱۳۱- ۱۵۱
پ.میعاد
بدون دیدگاه