آیا ایجاد شک وشبهه در مسائل اعتقادى صحیح است؟
مسلّما انچه در ابتدا به نظر مى رسد این است که شک در دین، بد بوده ونشانه سیاهى قلب است؛ زیرا هدف این است که انسان به یقین برسد. ایمان بایستى توام با یقین باشد. ولى شک وشبهه در جایى که دالان ومعبر خوبى براى رسیدن به ایمان ویقین باشد پسندیده است. ایمان چیزى است که انسان باید به ان دسترسى پیدا کند، امّا این ایمان از همان ابتدا در انسان وجود ندارد، زیرا تا شک نکند به یقین نمى رسد. قران مى خواهد که در اعتقادات وراثتى انسان شک ایجاد کند تا او را به یقین برساند. لذا مى فرماید: (اوَ لَوْ کانَ آباؤُهُمْ لا یَعْقِلُونَ شَیْئا وَلا یَهْتَدُونَ)؛(۱) (آیا بایست انها تابع پدران باشند در صورتى که انها بى عقل ونادان بودند).
شهید مطهرى مى فرماید: (… اگر این تشکیکات وارد جامعه نشود خطر است. اگر وارد نشود کم کم مردم ان حالت دینى شان رو به تحجّر، ونه تحجّر که رو به عفونت مى رود. درست مثل اب کاملا صافى که ان را در حوض قرار مى دهیم واگر مدتى بماند مى گندد. اگر در مردم یک حالت ارامشى باشد وبر معتقدات دینى ومذهبى تازیانه شک نخورد در ان صورت عوام پیشتاز ان معتقدات مى شوند. وقتى عوام پیشتاز بشوند دائم از خودشان چیزى مى سازند…).(۲)
ولى برخى شک ها نوعى بیمارى است، مانند وسوسه، شک کثیرالشک در نماز، وضو وسایر عبادات وطهارت ونجاست. این گونه شک ها وشبهه ها نوعى بیمارى ومرض است. زیاد شک کردن نوعى بیمارى است.
پی نوشت :
(۱) سوره بقره، ایه ۱۷۰٫
(۲) فصلنامه مطهّر، شماره صفر، ص ۳۴و۳۵٫
موعود شناسى وپاسخ به شبهات
بدون دیدگاه