ضرورت برپایى حکومت عدل جهانى از راه فطرت چگونه قابل تبیین است؟
ایمان به حتمیّت ظهور منجى عالم در فکر عموم انسان ها وجود دارد، منشا این فکر یک رشته اصول قوى ومتین است که از سرشت وفطرت اصیل انسانى سرچشمه گرفته است؛ زیرا بشر فطرتا طالب رسیدن به کمال در تمام زمینه هاى مربوط به خود است واو مى داند که این کمال، تنها در سایه حکومت عدل توحیدى تحقق مى یابد.
شهید صدررحمه الله مى فرماید: (اعتقاد به مهدى علیه السلام تنها نشانه یک باور اسلامى با رنگ خاص دینى نیست، بلکه افزون بر ان، عنوانى است بر خواسته ها وارزوهاى همه انسان ها با کیش ها ومذاهب گوناگون، ونیز بازده الهام فطرى مردم است که با همه اختلاف هایشان در عقیده ومذهب دریافته اند که براى انسانیّت در روى زمین، روز موعودى خواهد بود که با فرارسیدن ان، هدف نهایى ومقصد بزرگ رسالت هاى اسمانى تحقق مى یابد…).(۱۲)
برهان فطرت را با بیان هاى مختلف مى توان تبیین نمود:
بیان اول
الف. انسان در درون خود میل به حکومت عدل جهانى توحیدى را احساس مى کند.
ب. این حکومت باید موجود شود؛ زیرا میل وکشش درونى از امور ذات الاضافه است که بدون مضاف الیه امکان پذیر نیست.
ج. مصداق کامل ان حکومت حضرت مهدى علیه السلام است.
نتیجه: حکومت عدل جهانى ضرورت دارد.
بیان دوم
الف. انسان با قطع امید از وضعیت موجود جهان احساس نوعى امید به حکومتى برتر دارد.
ب. وجود چنین امیدى دلیل بر تحقق ان در عالم خواهد بود.
نتیجه: حکومت عدل جهانى ضرورت دارد.
بیان سوم
الف. انسان فطرتا از ظلم متنفّر است.
ب. انسان انچه را که از او متنفّر است طبیعتا نابودى ان را خوش دارد.
ج. بشر، خود به تنهایى قادر بر این عمل نیست.
نتیجه: برپایى حکومتى که در ان اثرى از ظلم نباشد ضرورت دارد.
پی نوشت :
بدون دیدگاه