طبق تقسیم بندی ۱۱ گانه که در متن خطابه داشتیم  مطالب هر بخش را به صورت فهرست وار ذکر می کنیم .  این بخش‏ها عبارت‏اند از:

۱) حمد و ثناى خداوند
با یک مقدمه توحیدى شروع و به بیان یک‏سرى اعتقادات خاتمه مى‏یابد و به مطالب زیر در این قسمت اشاره شده است:
– احاطه خداوند به هر چیز و اینکه همه چیز در سیطره او است؛
– چشم‏ها او را نمى‏بینند اما همه چشم‏ها در زیر نظر او است؛
– رحمت او همه چیز را فراگرفته؛
– عجله‏اى در انتقام گرفتن ندارد؛
– از درون‏ها آگاه و کنه همه چیز را مى‏داند؛
– به وصف در نمى‏آید و چیزى مثل او نیست؛
– دائم زنده است؛
– شریک و یارى در تقدیر امور ندارد؛
– همه امور به سوى او بر مى‏گردد و همه آفرینش در تسخیر او است؛
– سپاس و شکر در سختى و راحتى از آنِ او است؛
– ایمان به ملائک و کتب آسمانى و پیامبران باید داشت و تسلیم قضاى او و راضى به رضاى او باید بود.

۲) فرمان الهى در اداى مطلبى مهم
با اقرار عبودیت شروع شده، به فرمان خداوند در اعلام جانشینى على‏علیه السلام اشاره شده و با بیان صفات منافقان خاتمه مى‏یابد و شامل مطالب زیر است:
– اقرار در عبودیت، شهادت به ربوبیت؛
– اداى مطالب وحى شده به حضرت از ترس عقاب خداوند؛
– عدم ابلاغ ولایت مساوى با عدم انجام رسالت؛
– خدا در این ابلاغ حضرت را حافظ است؛
– نزول آیه ابلاغ؛
– نازل شدن جبرئیل سه مرتبه و اعلام در رساندن ولایت على‏علیه السلام؛
– بیان جایگاه امیرالمؤمنین و نسبت او به پیامبر؛
– على مصداق آیه انما ولیکم اللّه و رسوله و الذین امنوا × الذین یقیمون… مى‏باشد؛
– درخواست حضرت‏صلى الله علیه وآله وسلم از جبرئیل‏علیه السلام مبنى بر معاف شدن از این ابلاغ به خاطر کمى متقین و کثرت منافقان؛
– صفات منافقان: عدم یکى بودن قلب و زبان، آزار بسیار پیامبر و…؛
– عدم معرفى منافقان در غدیر به وسیله حضرت به خاطر اکرام پیامبرصلى الله علیه وآله وسلم نسبت به آنها.

۳) اعلان رسمى ولایت و امامت دوازده امام‏علیهم السلام
با معرفى امامت دوازده امام شروع شده و به بیان فضایل امیرالمؤمنین‏علیه السلام و اشاره به حدیث ثقلین خاتمه مى‏یابد و شامل مطالب زیر است:
– حضرت با لفظ معاشر الناس مردم را شاهد مى‏گیرند؛
– امامت على‏علیه السلام بر هر جنبده‏اى لازم است؛
– مخالفان از او مورد لعن و تبعیت‏کنندگان مورد رحم هستند؛
– تذکر به اینکه این آخرین سخنرانى حضرت مى‏باشد؛
– امامان‏علیهم السلام از نسل على‏علیه السلام مى‏باشند؛
– علم حلال و حرام را بعد از خدا و پیامبرصلى الله علیه وآله وسلم، ائمه‏علیهم السلام مى‏دانند؛
– فضیلت دادن على‏علیه السلام بر دیگران؛
– تذکر و سفارش به اینکه از ولایت او رو برنگردانید و به سرزنش مردم توجه نکنید؛
– على‏علیه السلام اول مؤمن، اول نمازگزار و…؛
– شک در هر یک از ائمه شک در همه آنهاست و شک کننده در آتش است؛
– اشاره به حدیث ثقلین و اینکه این دو از هم جدا نمى‏شوند.

۴) معرفى و بلند کردن على‏علیه السلام به وسیله پیامبرصلى الله علیه وآله وسلم
این قسمت شامل مطالب زیر است:
– بلند کردن دست امیرالمؤمنین‏علیه السلام به وسیله پیامبرصلى الله علیه وآله وسلم؛
– اعلام حدیث معروف من کنت مولاه فهذا على مولاه؛
– على‏علیه السلام وزیر، وصى و خلیفه پیامبرصلى الله علیه وآله وسلم و خازن علم او است؛
– دعا بر یارى‏کنندگان او و لعن بر منکرین او؛
– بیان آیه اکمال الیوم اکملت لکم…؛
– غیر از اسلام دینى پذیرفته نیست.

۵) تأکید بر توجه امت به مسئله امامت
شامل مطالب زیر است:
– اکمال دین با امامت او است؛
– امامت در نسل او است؛
– پذیرش ولایت او شرط قبولى اعمال است؛
– خدا و پیامبرصلى الله علیه وآله وسلم از او راضى‏اند؛
– هر آیه مدح و رضایتى در قرآن در مورد او است؛
– نبى شما بهترین نبى و وصى او بهترین وصى است؛
– باز تأکید بر اینکه ذریه پیامبرصلى الله علیه وآله وسلم از نسل او هستند؛
– حسادت به او باعث از بین رفتن اعمال است؛
– سوره عصر در حق او است؛
– خدا را شاهد گرفتن بر ابلاغ مطالب.

۶) اشاره به کارشکنى‏هاى منافقان
این قسمت شامل:
– قبل از این پیامبرصلى الله علیه وآله وسلم پیامبرانى بوده‏اند، با وفات وى به عقب برنگردید؛
– مصداق اتم صبر و شکر، در على و اولاد اوعلیهم السلام مى‏باشد؛
– بیان آیات عذاب و لعن در مورد آنها که بعد از حضرت کارشکنى مى‏کنند؛
– غدیر را حاضران به غایبان و پدران به فرزندان تا قیامت برسانند؛
– بعد از پیامبر، امامت را غصب مى‏کنند؛
– علم امر و نهى نزد اهل بیت‏علیهم السلام مى‏باشد.

۷) پیروان اهل بیت‏علیهم السلام و دشمنان ایشان
این قسمت شامل:
– صراط مستقیم على و اولاد اوعلیهم السلام هستند؛
– وصف مؤمنان: ایمان دارند، ایمانشان به شرک آلوده نشده، هدایت شده‏اند و…؛
– وصف دشمنان اهل بیت: در آتش‏اند، اعتراف به گناه خود دارند، مورد لعن‏اند و…؛
– اوصاف پیامبرصلى الله علیه وآله وسلم و امیرالمؤمنین‏علیه السلام.

۸) حضرت مهدى – عج اللّه فرجه
این قسمت شامل:
– وى خاتم ائمه است؛
– انتقام‏گیرنده ظالمان است؛
– انتقام‏گیرنده خون اولیاست؛
– یارى کننده دین خدا و برگزیده خداست؛
– وارث همه علوم است؛
– حجتى بعد از او نیست و حق فقط با او است؛
– کسى بر وى غالب نشود و کسى بر علیه او یارى نشود.

۹) مطرح کردن بیعت
شامل:
– اتمام حجت با مردم مبنى بر بیان و تفهیم مطالب؛
– دعوت به بیعت با على‏علیه السلام؛
– هرکه بیعت او را بشکند بر علیه خود کار کرده است.

۱۰) حلال و حرام، واجبات و محرمات
شامل:
– بیان احکام حج و عمره و اینکه اینها از شعائر اللّه هستند؛
– سفارش به انجام حج، نماز و زکات؛
– یادگیرى حلال و حرام از اهل بیت‏علیهم السلام؛
– تأکید بر بیعت با على‏علیه السلام؛
– امامت در نسل على‏علیه السلام است؛
– سفارش به تقوا؛
– تذکر به مرگ، معاد، میزان و محاسبه.

۱۱) بیعت گرفتن رسمى
– امر خدا مبنى بر اقرار زبانى پذیرش ولایت على‏علیه السلام؛
– باز تأکید بر اینکه ائمه‏علیهم السلام از نسل على‏علیه السلام مى‏باشند؛
– هرکه با پذیرش ولایت او هدایت شود به نفع خود او است؛
– باز سفارش بر بیعت با خدا و پیامبرصلى الله علیه وآله وسلم و على و ائمه‏علیهم السلام؛
– شکر بر اینکه خدا ما را با ولایت او هدایت کرده: الحمد للّه الذى هدانا لهذا و…؛
– یادآورى فضایل على‏علیه السلام؛
– اطاعت از خدا و پیامبرصلى الله علیه وآله وسلم و اهل بیت‏علیهم السلام فوز عظیم است؛
– سبقت گرفتن در بیعت با او موجب رستگارى است؛
– طلب آمرزش براى مؤمنان و غضب بر کافران.